Tags: อุทยานแห่งชาติเขาใหญ่

เมื่อก่อนตอนเด็กได้ฟังเรื่องราวเกี่ยวกับลิงที่ช่วยกันทำอะไรสักอย่างโดยต่อตัวกันทำเป็นสะพานเป็นร้อยๆ พันๆตัว   ได้ยินแล้วยังนึกสนใจ ในความพยายามของพวกลิงเหล่านั้น

มาวันนี้ หรือเมื่อ 2-3วันก่อน มีโอกาสเดินทางไปร่วมกิจกรรมที่อุทยานแห่งชาติเขาใหญ่ พักค้างแรมกันที่บ้าน พนาสันต์ ซึ่งเป็นบ้านพักหลังใหญ่ทีเดียว สิ่งแรกที่สะดุดตาคือ ป้ายที่บอกว่า “ระวัง ลิงขโมยของ”

หลายคนที่ไปก็คงได้เห็นเช่นเดียวกัน แต่คงไม่มีใครได้สนใจไรมากมาย

เช้าวันที่ 2ของการไปถึง พวกเราทั้งหมดทุกคน ได้เดินทางไปที่ผาเดียวดาย ซึ่งอยู่ใกล้ๆกับยอดเขาเขียวหรือผาตรอมใจ เพื่อไปร่วมพูดคุย แลกเปลี่ยน ประสบการณ์และเรื่องราวชีวิตกันหลังจากที่หลายคนไม่ได้พบกันมานานเกือบ 10 ปี

พอกลับมาถึงบ้านพักประมาณเวลา เกือบเที่ยง สิ่งที่ทุกคนไม่คาดฝันมาก่อนก็บังเกิดต่อสายตา

ภาพแรกที่เห็นหลังจากที่เลี้ยวรถเข้ามาในเขตบ้านพัก คือกองทัพลิง ต้องเรียกเป็นกองทัพ เพราะมีจำนวนมากกว่า 20 ตัว รวมลูกเล็กเด็กแดงด้วย ต่างพากันหาที่หลบ บ้างวางขึ้นหลังคา บ้างลงเสาบ้าน  บ้างออกตรงระเบียง แล้วกระโจนออกไปตามสุมทุมพุ่มไม้

พอรถจอดสนิทเราต่างกรูกันขึ้นบ้านเพื่อสำรวจความเสียหาย ที่เกิดขึ้น ...

ด้านนอก ที่เก็บอุปกรณ์การกินอาหาร เราพบลังแก้วที่ตกลงมาแตก แทบจะหมดทั้งลังกองอยู่กับพื้น และเกลื่อนไปด้วยเศษถุงขนมที่ถูกฉีกอย่างมืออาชีพ เห็นหย่อมน้ำใสๆ เล็กๆเท่าฝ่ามือ มันคือฉี่ของเจ้าจ๋อนั่นเอง ไม่เพียงเท่านั้น ยังมีอึก้อนเล็ก ที่จริงไม่เล็กมาก ประมาณ 10 กว่าเซนติเมตรได้ กองอยู่เป็นจุดๆๆ

ด้านในห้องเสบียง ซึ่งเป็นที่เก็บของทั้งหมด ที่กินได้ และเป็นที่นอนของพี่โรจน์ด้วย ภาพที่ไม่คาดฝันที่ทุกคนไม่อยากจะคิด นั่นคือขนมที่ถูกฉีกเกลื่อนกลาดไปทั่ว และที่นอนที่เลอะเทอะไปด้วยคอฟฟีเมต ผงสีขาวๆเหนียวๆ เกลื่อนไปทั่วห้อง...ก็ดูตามภาพไม่อยากจะบรรยายกับความแสบของพวกลิงวอก

คนที่แทบกรี๊ดกว่าเพื่อนคงจะเป็นพี่เต๋า ที่ถุงขนมและกาแฟ คอฟฟีเมตที่ซื้อมาราคาเกือบ 500 หายไปในพริบตาในท้องเจ้าจ๋อ หน้าวอก กับพี่โรจน์ที่ถูกถล่มที่นอนเสียจนไม่เหลือชิ้นดี ...

และคนอื่นๆไม่รู้ว่ารู้สึกอย่างไรกันบ้างเพราะไม่ได้สอบถามความรู้สึก แต่ตัวเองแล้วหลังจากเห็นความเสียหายแล้วก็ไม่ได้อะไรมาก ก็ช่วยกันเก็บกวาดให้สะอาดเหมือนเดิม

ตอนหลังกินข้าวได้มีโอกาสออกมาดูตรงระเบียง เห็นลิงหรือกองทัพลิง ซุ่มอยู่ตามสุมทุมพุ่มไม้ มีตั้งแต่ตัวใหญ่มาก จนถึงลูกเล็กที่เกาะอยู่กับอกแม่ นับๆ ดูเล่นๆ ก็ไม่น้อยเหมือนกัน แค่คู่แม่กับลูกที่เกาะอยู่กับอกก็น่าจะนับได้ถึง 10 คู่ มีลิงวัยรุ่นอีก 7-8 ตัว ลิงตัวผู้ 4-5 ตัว รวมทั้งฝูงก็เยอะถือเป็นกองทัพได้เลยทีเดียว

ก็มานั่งดูแล้วก็เห็นหลายตัวคอยจับจ้องอยู่หาโอกาสและจังหวะที่จะเข้ามากินอาหารกันอีก แต่ต่อนี้ไปทุกคนก็ระมัดระวังมากขึ้น จนลิงไม่ได้มีโอกาสเข้ามารุกรานอีกเลย...

สำหรับเรื่องนี้ก็มีคนได้วิพากษ์วิจารณ์และให้ความเห็นกันไปต่างๆนานา ว่าลิงสูญเสียความเป็นสัตว์ป่าโดยสิ้นเชิง มาแย่งอาหารมนุษย์กิน หรือว่ามันน่าจะยิงทิ้งเสียนี่ บังอาจนัก บังอาจมาทำลายข้าวของของเรา หลายคนมีความเห็นมีความเห็นแบบนักวิชาการว่ามันเป็นเพียงแค่ของทานเล่น อาหารว่างไม่ได้กินจริงจังอะไร เพราะเท่านี้คงไม่พอยาไส้...

ในทางกลับกัน ถามถึงมนุษย์ว่าเหตุใดเราถึงถูกทำลายข้าวของ นั่นเพราะเรามีมากพอที่ให้ทำลาย ใช่หรือไม่ว่าเราถูกทำลายของที่เตรียมจะกินในวันต่อไป ของที่กินเหลือมาจากเมื่อคืน ของที่ยังไม่หมด มีมากเกินพอที่จะให้ลิงทั้งฝูงมารุมกินอย่างสนุกสนาน นี่เองเพราะเราเองที่ได้เก็บกักตุนมากเกินไปเปล่า...ธรรมชาติจึงส่งลิงมาสั่งสอนเรา

สุดท้ายไม่ว่าจะลิงหรือจะคน ต่างต้องการมีชีวิต ต้องการพื้นที่เพื่อดำรงอยู่ ดำรงเผ่าพันธุ์ เพื่อการเดินทางให้ถึงที่สุดแห่งชีวิต แต่ที่สำคัญกว่านั้นคือการมีพื้นที่และรักษาพื้นที่ของเรานั้น ต้องไม่เบียดเบียนและทำลายชีวิตอื่น แต่หากเราถูกชีวิตอื่นเบียดเบียน ก็จงให้อภัย ในฐานะที่ถูกยกไว้เป็นสัตว์ประเสริฐผู้เป็นเลิศกว่าสัตว์ทั้งหลายนั่นเอง...